vrijdag 24 februari 2017

Een pauw uit Rajasthan

Stempels en wit kleurpotlood op kaftpapier. 



















Ongewild en geheel toevallig kom ik met mijn fantasie terecht in Rajasthan (India). Daar is de pauw een goddelijk dier met bijzonder krachten. Ik ben er nog niet uit welke. 
Ook de versiering die ik aanbracht blijkt een link te hebben met de kunst uit Rajasthan. 

zaterdag 4 februari 2017

18 maart: Kinderboekendag



























Ik geef een korte workshop rond het Oma en Opa ABC
voor kinderen en hun (o)ma's en (o)pa's.

In boekhandel Salvator, Befferstraat 5, Mechelen
tijdig inschrijven is de boodschap: info@salvator.be of 015 20 18 32

We gaan aan de slag met 
vragen uit het Oma en Opa ABC 
en eindigen met een feest van geknipt papier. 

Het Opa en Oma ABC is een boek dat mensen bij elkaar brengt. Aan de hand van heel veel vragen en opdrachten graaf je (wat dieper dan gewoonlijk) in de familiegeschiedenis.

Wat wil je leren van je Oma en Opa?
Wat heb je van je vader? Wat heb je van je moeder?
Hoe hebben jouw grootouders hun pubertijd beleefd?
Wat moet je zeker gedaan hebben voor je dertiende?
Waar heb je littekens aan overgehouden?

Wat is er typisch voor jouw familie?
Lijken jullie op elkaar of is iedereen net erg verschillend?
Wat wordt er in jullie familie gevierd?
Hoe ziet zo een feest eruit?

Grootouders schrijven geschiedenis en kleinkinderen ontdekken hun wortels. 




maandag 1 augustus 2016

Scholekster

Stempel en kleurpotlood

















Er bestaat een heel mooi kinderboek: Hoe Paul de poot van Piet brak. Tekeningen van Marion de Man en tekst van Jonathan van het Reve. Ik lees het graag voor aan mijn kleindochter. Paul houdt van skaten en raakt per ongeluk een scholekster. Er groeit een mooie vriendschap tussen die twee. 
Als ik nu aan de Engelse kust de oystercatcher zie, denk ik aan Paul en Piet. Zo is dat met goede boeken: ze laten je anders kijken naar de wereld. 

De grijze roodstaartpapegaai

Joey

























In onze kindertijd hadden wij een papegaai, begin jaren '60 meegebracht uit De Congo door Tante Denise die daar verpleegster was. Hij was een hele persoonlijkheid, zoals waarschijnlijk alle papegaaien maar ik heb er maar één gekend.

De enige die hem kon knuffelen en aaien was mijn vader. Ik vertrouwde hem voor geen meter. Telkens iemand dacht het hart van het beestje veroverd te hebben, sloeg hij ongenadig toe. Hij liet zich van een hoogte vallen met opengesperde bek op de nietsvermoedende dierenliefhebber.

Joey was dol op blote benen en met vijf vrouwen in huis kwam hij in de zomermaanden aardig aan zijn trekken. Dan floot en danste hij. Jammer genoeg zat hij op het einde zelf met blote beentjes na een verblijf in een niet aan te bevelen dierenhotel.

We hebben hem 45 jaar gehad. Nu staat het hok leeg in de tuin als een stille getuige van een zeer levendig verleden.